“En toen was hij boos. En liep het huis uit.”

Het begon allemaal zo simpel: hij had – naar eigen zeggen heel vriendelijk – gevraagd wanneer er eindelijk gegeten zou worden. En ja, hij wilde graag een programma op de televisie kijken. En dat begon dus toen er geroepen werd. En wat werd er geroepen? Corvee! Nou nog mooier: niet op tijd je eten krijgen en dan wél gevraagd worden om schoon te maken. Hij vond het belachelijk.

En tja, twee van die pissige volwassene voor je, dan is het eerste waar je aan denkt…

“Hij vroeg of we allebei ongesteld waren, vandaag.” Olie op het vuur. Hij moest lachen om de boze gezichten. Dat werd weer vertaald in uitlachen en respectloos pubergedrag. En met de boze woorden ‘flikker dan maar op’, dacht ie: ‘nou, dat is best een goeie oplossing. Kan ik meteen dat programma afzien’.

En hij ging.

Ouders in de stress; “waren ze dan toch te streng? Maar je in je gezicht uit laten lachen, dat kun je ook niet zomaar laten gebeuren.” De – inmiddels late – avondmaaltijd werd in stilte genuttigd.
En steeds trok die stille, doodstille mobiele telefoon hun blik…

Geen bericht.
Geen telefoontje.

Daar zaten ze dan: twee van die ouderfiguren die zich schuldig voelen, niet beseffend dat een puber iets verder op heel tevreden zijn programma zit te kijken.

Puberteit.

Wereld van uitersten.

Marina van der Wal is puberexpert én moeder van twee zoons. Deze column berust op waarheid.
Samen met Jan Dijkgraaf schreef Marina ‘Het Enige Echte Eerlijke Puberopvoedboek‘. Binnen een maand beleefde dit boek de derde druk.

Marina horen spreken? Ga dan naar de agenda voor de laatste informatie.

Deze column is eerder verschenen als column voor HD-media.

4/3gGEqwnu6C46hQ6ugHk48BzvGKsnvjAQslNiWOjnfB6_xTJvHE9_BLQ