Die neus van mij, dat is toch al zo’n ding. Om maar even met de deur in huis te vallen: ik ben een ijdeltuit. En dan ook nog eens eentje van de ergste soort: thuis kan ik er als een soort van verlopen zwerver uit zien, maar zodra er maar even de belofte...
Je zorgen om me maken, een groter brevet van onvermogen kun je mij niet geven. Afgelopen week kwam er opeens een berichtje op Facebook voorbij. Over moederdag voor kinderen die geen moeder meer hebben. Of, ze hebben natuurlijk wel een moeder gehad ooit, maar die is er...
Ik heb nu het gevoel dat ik in een soort van sandwich zit: aan alle kanten word ik ‘fijn geholpen’ om aan het bewegen te gaan Iedereen die mij op Facebook volgt weet zo ongeveer wel dat Kaat Mossel (zie www.kaatclub.nl ) mijn leven thuis...
Ik wist precies wanneer een nieuw vriendje in de bocht van onze trap naar boven stond. Dat was het moment dat ik één van mijn kinderen hoorde zeggen ‘die zijn niet van mijn moeder hoor’. Dat ‘die’ wees dan op de onderkant van twee (prachtige!) blote borsten. Precies...
“Voor mij is longkanker het ergste. Voor haar een griepje. Je doet ons beiden te kort als je daar een waardeoordeel over hebt. Ik heb die woorden van mijn (stief-) moeder altijd onthouden. Ze hebben indruk gemaakt.” Ik zal niet ouder dan 23 zijn geweest...
4/3gGEqwnu6C46hQ6ugHk48BzvGKsnvjAQslNiWOjnfB6_xTJvHE9_BLQ
